Ik ben een alleenstaande moeder
Dit jaar ben ik het 11e jaar na de scheiding in gegaan
Al een week ben ik geboeid door een blog van een Amerikaanse vrouw
Ze schrijft over haar jeugd en over haar leven nu
Een goede schrijfster, zodat ik graag blijf lezen
Al lezend ontstond bij mij het idee om ook een blog te gaan schrijven
Over alledaagse ditjes en datjes misschien
Een soort van kroniek over mijn leven
Mijn leven als zondagskind
Want dat voel ik mij, ook al gingen de 'downs' mijn deur niet voorbij
Wat mijn leven vooral een bijzondere gouden glans geeft, dat zijn mijn kinderen
Alhoewel ik ze eigenlijk geen kinderen meer kan noemen
Een dochter van 18 en een zoon van 15
Maar ik houd niet van het woord 'pubers'
Al van heel wat periodes heb ik een soort van 'afscheid' genomen
Babytijd, peutertijd, kleutertijd, lagere school tijd
En binnenkort afscheid van de schooltijd van dochterlief
Dat gaat bij mij altijd met een soort van weemoed
Ik heb genoten van elke periode, met volle teugen
En ook nu geniet ik van deze periode
Jongvolwassenen......
Met weer nieuwe uitdagingen aan het ouderschap
Van 'bemoederen' meer naar 'begeleiden'
Dat gaat met vallen en opstaan
Vooral het 'loslaten' komt niet vanzelf
Ik wilde dat ik kon zeggen dat ik een 'relaxte' moeder ben
Maar dat is niet zo
Gisteren nog zei zoonlief dat ik me altijd zo druk maak
Dat zette me aan het denken
Over genen enzo
Een lieve tante van mij maakt zich ook altijd zo druk
Ik lijk dus toch meer op haar dan ik dacht
Maar ik ben nog 'jong', dus ik kan nog veranderen
*Zei ze hoopvol*
En nu ga ik eten koken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten